BİR KİTAP ÇOK ŞEY 3

-

 Narziss ve Goldmund / Hermann Hesse 

Hermann Hesse insanın ruhunu sanki avuçlarında tutuyormuşçasına net tarif edenilen bir kaleme sahip. Onun yazdıkları arasında dolaşırken bir anda kendinizi bulabilir, içinizin en derinlerinde var olan ama daha önce var olduğundan haberdar dahi olmadığınız birçok şeyi  fark edebilirsiniz. Kitaplarının genelinde -okuduklarımdan yola çıkıyorum- karekterler bir arayış içindedir. İstersek buna huzur arayışı, istersek mutluluk arayışı diyelim. Nasıl isimlendirirsek isimlendirelim hiç bitmeyen hep var olan bir arayışı görürüz. Narziss ve Goldmund kitabında bu arayışı “kendini gerçekleştirmek” şeklinde görmekteyiz. Manastırda eğitim gören Goldmund, dostu Narziss’in kendinde uyandırdığı bir hisle dünyayı dolaşmaya başlar. O artık göçebe bir yaşam sürmektedir, dünya ayaklarının altında uzanmakta, kendisini çağırmaktadır. Narziss’in  temsil ettiği ussun tam zıttı olan hazlarıyla duygularıyla var olan Goldmund ordan oraya sürüklenir, insanları gözlemler. Kimi zaman mutlu olur, kimi zaman da derin acılarla boğuşur. Ölümle karşılaşır, ölümün mütemadiyen hüküm sürdüğü topraklarda yol alır, yoluna devam eder yaşar ama yok oluştan korkar. Her şeyin bir sonunun olduğu bu dünyada kendinden geriye bir iz kalsın ister. Gördükleri, hissettikleri kendisiyle yok olmasın, ölümünden sonra da var olsun ister. Tanrı’yı sorgular, düşünür durur Tanrıyı. Tanrı varsa bunca acı neden var dercesine düşünür. Hermann Hesse kitabın bu noktalarına birtakım felsefi kesitler yaymış. Goldmundun zihniyle felsefenin hep sorduğu soruları soruyor ve irdeliyor. 

  Goldmund’un yolculuğunu izlediğimiz bu kitapta en belirgin olarak hissedilen şey zıtlıkların birbiriyle iç içe geçişi. Us olmadan hissin ne anlamı var ki! Hem insan ussu da hissi de içinde bir yerlerde yan yana taşımaz mı ? İçimizde savaşıp duran zıtlıklardır bizi var eden. Arayıştır hayat! 

  Kitabı okudukça, Goldmund’u tanıdıkça insanı en saf haliyle, takısız tamlamasız haliyle göreceksiniz. Keyifli okumalar, keyifli arayışlar. 


▪️Mutluluk denen şey nasıl da hemen bir yol kenarında karşısına çıkıveriyordu insanın. Ne kadar güzel ve hoş, ne kadar da geçiciydi! 


▪️Bir huzur var evet ; ama içimizde sürekli yaşayıp bizden hiç ayrılmayan bir huzur değil bu. Ancak tek bir huzur var ki onun da boyuna yeni savaşımlarla ele geçirilmesi, her gün yeniden savaşılarak kazanılması gerekiyor. 


▪️Zaten herkesi ve her şeyi bekleyen sondu bu, bir anda yeşerip çiçeklenme, ardından çarçabuk sararıp solma, derken üzerlerine yağan karın altında gömülüp gitme.


▪️Bana göre uyanık kişi, usunun ve bilincinin yardımıyla kendini, kendi öz varlığının en derin köşelerinde saklı, usdışı güçleri, içgüdüleri ve güçsüzlükleri tanır ve bunlarla nasıl başa çıkacağını bilir. 


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Uzun zaman sonra

-
 🌗 İlk başta her şey çok güzel gelir. Çiçekler açar, kuşlar öter, gökyüzü pırıl  pırıl parıldar. Sonra sis perdesi aralanır, gerçekler gün yüzüne çıkar. Bambaşka bir yöne savrulursun. Her yer kapkaranlık kesilir. Yalnızca tatlı bir tebessümle hatırlarsın eski günleri. Okul çıkışı sahile gidişleri, kaçırılan uçakları ama gülen yüzleri, yeni bir köşe keşfedişin o heyecanını, güneşin her seferinde daha da güzelleşerek batışını, aşk denen o hissi, sabaha kadar süren yurt bahçesi sohbetlerini... O kadar uzak gelir ki insana. Aynı ben değildir sanki o günleri yaşayan. Savrulup dururken böylece anlamsızlığın içinde yine de sarılırsın umuda. Kopuk kopuk kesitler, kopuk kopuk heyecanlar... Yine de oturursun o masaya eski günlerdeki gibi. Lise yıllarındaymışçasına, o umutla oturursun masaya, o günlerdeki gibi sarılırsın kaleme, hayata aşka sevgiye küsmemiş gibi, hiç büyümeyen koca bir çocuk gibi... Donuk donuk her şey ama bir o kadar da umutlu.... ///  01.08.2021 / 22.54
Devamı

13 Ekim 2020 / 19.45

-
Eski yazdığım ufak tefek şeyleri kurcalarken buldum bu satırları ve kendi yazdığı hiç bir şeyi -istisnaları var- beğenmeyen ben bu satırları sevdim ve naçizane sizlerle paylaşmak istedim. Bir anda estiler bana işte:) Tarih Ekim 2020, üzerinden 2 ay geçmiş ama ben şu an sanki 2 yıl sonraki Rabia’yım. Belli ki zaman bu süreçte beni duygusal manada bir değil birkaç üst levele taşımış. Her neyse, iyi geceler diliyorum hepinize. Dışarda yağmur yağıyor mis gibi bir dakika da olsa balkonunuza çıkın ya da pencereyi açın ve dinleyin damlaları, gökyüzüne bakın. Her ne kadar şehrin isinden tek bir yıldız dahi gözükmese de. Açın bir şarkı ve kendiniz için dinleyin. Bu denli yorucu günün sonunda şunu diyebiliyorum zira şu an : Günün adı yaşamın anlamı var mı yok mu değildi günün adı hayat her şeye rağmen yaşamaya değerdi. Uzunca konuştum yine, bu satırları hala okuyorsanız - ki 3 bilemedim 5 kişi eminim- bir iç dökme seansına şahit olmuş bulunmaktasınız. Velhasıl aşağıdaki eskiden kalma bu satırlar...
Devamı

25 Mart 2021 / 01.24

-
  Saat bir buçuk  Gecenin bir buçuğu  Ruhumu en karanlık güçlerin ele geçirmeye başladığı saatler var ya  O saatler bu saatler işte  Bense bugün  Bir zafer kazanmış kumandan gibi  Kale kapısından içeri giren bir kumandan gibi  Aydınlanmış bir benle karşılıyorum karanlığı  Arkamda kalanlara bakıyorum  Yüreğimde yaşattığım duygulara  anlara  hislere  Sanki bana ait değillermiş gibi  Ben o anki ben değil de  Her şeyin arkasındaki gerçekliği keşfeden ben gibi  Bir hamam böceği gibi yapıştığım yatağımdan kalkıyorum ve  Gecenin ayazına atıyorum adımımı  Uğuldayan bu rüzgarla  Ellerim donarak  İzliyorum bozkırı  Dün gece kavga ettiğim şehrin bozkırını  Tek bir hayat belirtisi göstermediği için  Dünyadaki bir başınalığımı bana haykırdığı için  Yumruk yumruğa kavga ettiğim şehir  Sessizce bağırıp çağırdığım o sokak lambaları  Onları izliyorum  bu gece de  Ba...
Devamı