13 Ekim 2020 / 19.45

Eski yazdığım ufak tefek şeyleri kurcalarken buldum bu satırları ve kendi yazdığı hiç bir şeyi -istisnaları var- beğenmeyen ben bu satırları sevdim ve naçizane sizlerle paylaşmak istedim. Bir anda estiler bana işte:) Tarih Ekim 2020, üzerinden 2 ay geçmiş ama ben şu an sanki 2 yıl sonraki Rabia’yım. Belli ki zaman bu süreçte beni duygusal manada bir değil birkaç üst levele taşımış. Her neyse, iyi geceler diliyorum hepinize. Dışarda yağmur yağıyor mis gibi bir dakika da olsa balkonunuza çıkın ya da pencereyi açın ve dinleyin damlaları, gökyüzüne bakın. Her ne kadar şehrin isinden tek bir yıldız dahi gözükmese de. Açın bir şarkı ve kendiniz için dinleyin. Bu denli yorucu günün sonunda şunu diyebiliyorum zira şu an : Günün adı yaşamın anlamı var mı yok mu değildi günün adı hayat her şeye rağmen yaşamaya değerdi. Uzunca konuştum yine, bu satırları hala okuyorsanız - ki 3 bilemedim 5 kişi eminim- bir iç dökme seansına şahit olmuş bulunmaktasınız. Velhasıl aşağıdaki eskiden kalma bu satırların anlamı kendimle olan kavgamı birkaç ay sonra tekrar görmüş olmam ve kimi cevapları bulduğumu hissetmenin güzelliğini yaşamam. İyi geceler. Yılın en uzun gecesi:) Huzurla kalın 🖤

Duygularımızı çokça içimizde yaşadık be Galibra. İyi mi yaptık kötü mü yaptık bilmiyorum. Hep içimizde biriktirdik söylemedik, söyleyemedik. Söylemedikçe daha da büyüdü sanki. Şimdi geriye dönüp bakıyorum da büyümüş yüreğimdeki duygular. Hep dönüp baktığımda mı fark edeceğim böyle? Yaşarken fark etmeyecek miyim?  Tam olarak ne hissediyorum ,ne kadar seviyorum, unutmaya mı çalışayım, sevmeye devam mı edeyim? Bu soruların cevapları nerde Galibra. Bir kere olsun cevapları ver bana. Hayatım senin sorularını dinlemekle, sorularına cevap bulmaya çalışırken tükeniyor. Tükeniyorum da farkında değilim gibi bir gün daha yaşıyorum işte sayende. Hani anlaşmıştık senle; bu dünyaya ayak uyduracaktık, yolumuza bakacaktık. Neden takıldın yoldaki taşa, neden yüreğimi sorgulatıyorsun bana? Yapma Galibra yer yok bu dünyada bize. Tutunamayız senle ben. Bütünleşip bir olalım ama cevapları da bulalım lütfen. Şu hayatı dışardan izlemeyi bırakıp yaşayalım artık. Senle ben ortak bir yol bulalım artık. Zira iki hayat çok yoruyor bu bedeni, bu ruhu. Artık dayanamıyorum Galibra. Dermanım kalmadı hissediyorum, düşüp kalacağım yolun ortasında kimse de kaldırmayacak. Devlerin ezip geçtiği çimler gibi olacağız. Ezilip ufalanacağız. Ezilmek istemiyorum Galibra! Yaşamak istiyorum yaşamak