25 Mart 2021 / 01.24

-

 

Saat bir buçuk 

Gecenin bir buçuğu 

Ruhumu en karanlık güçlerin ele geçirmeye başladığı saatler var ya 

O saatler bu saatler işte 

Bense bugün 

Bir zafer kazanmış kumandan gibi 

Kale kapısından içeri giren bir kumandan gibi 

Aydınlanmış bir benle karşılıyorum karanlığı 

Arkamda kalanlara bakıyorum 

Yüreğimde yaşattığım duygulara 

anlara 

hislere 

Sanki bana ait değillermiş gibi 

Ben o anki ben değil de 

Her şeyin arkasındaki gerçekliği keşfeden ben gibi 

Bir hamam böceği gibi yapıştığım yatağımdan kalkıyorum ve 

Gecenin ayazına atıyorum adımımı 

Uğuldayan bu rüzgarla 

Ellerim donarak 

İzliyorum bozkırı 

Dün gece kavga ettiğim şehrin bozkırını 

Tek bir hayat belirtisi göstermediği için 

Dünyadaki bir başınalığımı bana haykırdığı için 

Yumruk yumruğa kavga ettiğim şehir 

Sessizce bağırıp çağırdığım o sokak lambaları 

Onları izliyorum 

bu gece de 

Bambaşka duygularla 

Ama eski benden bir parçayla 

Kimi gerçekliklerin ayırdığına vardığını düşünse de 

Yarından bugüne bakınca küçük bir kız çocuğu olduğunu fark edeceğinin bilinciyle 

Karmakarışık bir ben 

Şehri izliyoruz 

Geceyle beraber 

Eski yollara dönüş yok 

Yeni yollara güç 

Aydınlanmak 

Körlüğü istemek 

Yalnızca susmak 

Düşünmek 

Beklemek 

Değiştirmeye gücünün yetmeyeceğini bilmek 

Çabanın anlamsızlığını tatmak 

Karmakarışık 

Şehir ve ben 

Gece ve bozkır 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Uzun zaman sonra

-
 🌗 İlk başta her şey çok güzel gelir. Çiçekler açar, kuşlar öter, gökyüzü pırıl  pırıl parıldar. Sonra sis perdesi aralanır, gerçekler gün yüzüne çıkar. Bambaşka bir yöne savrulursun. Her yer kapkaranlık kesilir. Yalnızca tatlı bir tebessümle hatırlarsın eski günleri. Okul çıkışı sahile gidişleri, kaçırılan uçakları ama gülen yüzleri, yeni bir köşe keşfedişin o heyecanını, güneşin her seferinde daha da güzelleşerek batışını, aşk denen o hissi, sabaha kadar süren yurt bahçesi sohbetlerini... O kadar uzak gelir ki insana. Aynı ben değildir sanki o günleri yaşayan. Savrulup dururken böylece anlamsızlığın içinde yine de sarılırsın umuda. Kopuk kopuk kesitler, kopuk kopuk heyecanlar... Yine de oturursun o masaya eski günlerdeki gibi. Lise yıllarındaymışçasına, o umutla oturursun masaya, o günlerdeki gibi sarılırsın kaleme, hayata aşka sevgiye küsmemiş gibi, hiç büyümeyen koca bir çocuk gibi... Donuk donuk her şey ama bir o kadar da umutlu.... ///  01.08.2021 / 22.54
Devamı

13 Ekim 2020 / 19.45

-
Eski yazdığım ufak tefek şeyleri kurcalarken buldum bu satırları ve kendi yazdığı hiç bir şeyi -istisnaları var- beğenmeyen ben bu satırları sevdim ve naçizane sizlerle paylaşmak istedim. Bir anda estiler bana işte:) Tarih Ekim 2020, üzerinden 2 ay geçmiş ama ben şu an sanki 2 yıl sonraki Rabia’yım. Belli ki zaman bu süreçte beni duygusal manada bir değil birkaç üst levele taşımış. Her neyse, iyi geceler diliyorum hepinize. Dışarda yağmur yağıyor mis gibi bir dakika da olsa balkonunuza çıkın ya da pencereyi açın ve dinleyin damlaları, gökyüzüne bakın. Her ne kadar şehrin isinden tek bir yıldız dahi gözükmese de. Açın bir şarkı ve kendiniz için dinleyin. Bu denli yorucu günün sonunda şunu diyebiliyorum zira şu an : Günün adı yaşamın anlamı var mı yok mu değildi günün adı hayat her şeye rağmen yaşamaya değerdi. Uzunca konuştum yine, bu satırları hala okuyorsanız - ki 3 bilemedim 5 kişi eminim- bir iç dökme seansına şahit olmuş bulunmaktasınız. Velhasıl aşağıdaki eskiden kalma bu satırlar...
Devamı