21.04.2020 | 13.21

-


Yalnızca anlaşılmak istiyordum onu da yanlış anladılar. Şimdi ben kuzey yıldızını uzaktan hafifçe seçebildiğim köşemde korkuyorum bunca zalimlikten, bir daha kendimi bırakmaktan gökyüzüne. Asla dememeliymiş insan zira ilk darbeyi asla dediği noktadan alıyormuş. Sessizce bunları düşünüyor ve daha da rayından çıkan hayatımı devam ettirmek için sebep arıyorum belki de hiç bulamayacağım o sebebi. Kendimi avutuyorum bahtıma düşen anlaşılamamak ve beraberinde gelen yalnızlık diyerek. Bu dünyada ait olduğum bir yaşam olsa hissederdim değil mi, demek ki yok! Ve ben yine hayal alemine dalmışım. Belki de insan olmamdır buna sebep, ölmeye cesareti olmayan ölümün her şeyi güzel kılacağını düşünen onlarca insandan biriyimdir.  Belki de hiç bir ayırt edici özelliğim yoktur asırlarca yaşayanlardan. Usulca haykırıyorum bunları kendime! Hangisini kabul ettim hangisini kabul etmedim bilmiyorum. Yüreğim akşamdan kalma, cam kırıkları batırıyorlar en derinine sanki. İfadeye mecalim yok ruhumu. Kırgınım baştan sona aylara yıllara dünyaya gezegenlere ve ruhlara 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Uzun zaman sonra

-
 🌗 İlk başta her şey çok güzel gelir. Çiçekler açar, kuşlar öter, gökyüzü pırıl  pırıl parıldar. Sonra sis perdesi aralanır, gerçekler gün yüzüne çıkar. Bambaşka bir yöne savrulursun. Her yer kapkaranlık kesilir. Yalnızca tatlı bir tebessümle hatırlarsın eski günleri. Okul çıkışı sahile gidişleri, kaçırılan uçakları ama gülen yüzleri, yeni bir köşe keşfedişin o heyecanını, güneşin her seferinde daha da güzelleşerek batışını, aşk denen o hissi, sabaha kadar süren yurt bahçesi sohbetlerini... O kadar uzak gelir ki insana. Aynı ben değildir sanki o günleri yaşayan. Savrulup dururken böylece anlamsızlığın içinde yine de sarılırsın umuda. Kopuk kopuk kesitler, kopuk kopuk heyecanlar... Yine de oturursun o masaya eski günlerdeki gibi. Lise yıllarındaymışçasına, o umutla oturursun masaya, o günlerdeki gibi sarılırsın kaleme, hayata aşka sevgiye küsmemiş gibi, hiç büyümeyen koca bir çocuk gibi... Donuk donuk her şey ama bir o kadar da umutlu.... ///  01.08.2021 / 22.54
Devamı

13 Ekim 2020 / 19.45

-
Eski yazdığım ufak tefek şeyleri kurcalarken buldum bu satırları ve kendi yazdığı hiç bir şeyi -istisnaları var- beğenmeyen ben bu satırları sevdim ve naçizane sizlerle paylaşmak istedim. Bir anda estiler bana işte:) Tarih Ekim 2020, üzerinden 2 ay geçmiş ama ben şu an sanki 2 yıl sonraki Rabia’yım. Belli ki zaman bu süreçte beni duygusal manada bir değil birkaç üst levele taşımış. Her neyse, iyi geceler diliyorum hepinize. Dışarda yağmur yağıyor mis gibi bir dakika da olsa balkonunuza çıkın ya da pencereyi açın ve dinleyin damlaları, gökyüzüne bakın. Her ne kadar şehrin isinden tek bir yıldız dahi gözükmese de. Açın bir şarkı ve kendiniz için dinleyin. Bu denli yorucu günün sonunda şunu diyebiliyorum zira şu an : Günün adı yaşamın anlamı var mı yok mu değildi günün adı hayat her şeye rağmen yaşamaya değerdi. Uzunca konuştum yine, bu satırları hala okuyorsanız - ki 3 bilemedim 5 kişi eminim- bir iç dökme seansına şahit olmuş bulunmaktasınız. Velhasıl aşağıdaki eskiden kalma bu satırlar...
Devamı

25 Mart 2021 / 01.24

-
  Saat bir buçuk  Gecenin bir buçuğu  Ruhumu en karanlık güçlerin ele geçirmeye başladığı saatler var ya  O saatler bu saatler işte  Bense bugün  Bir zafer kazanmış kumandan gibi  Kale kapısından içeri giren bir kumandan gibi  Aydınlanmış bir benle karşılıyorum karanlığı  Arkamda kalanlara bakıyorum  Yüreğimde yaşattığım duygulara  anlara  hislere  Sanki bana ait değillermiş gibi  Ben o anki ben değil de  Her şeyin arkasındaki gerçekliği keşfeden ben gibi  Bir hamam böceği gibi yapıştığım yatağımdan kalkıyorum ve  Gecenin ayazına atıyorum adımımı  Uğuldayan bu rüzgarla  Ellerim donarak  İzliyorum bozkırı  Dün gece kavga ettiğim şehrin bozkırını  Tek bir hayat belirtisi göstermediği için  Dünyadaki bir başınalığımı bana haykırdığı için  Yumruk yumruğa kavga ettiğim şehir  Sessizce bağırıp çağırdığım o sokak lambaları  Onları izliyorum  bu gece de  Ba...
Devamı