BİR KİTAP ÇOK ŞEY 1

-
Şibumi / Trevanian 

Baş karakterimiz bir zamanlar sahip olduğu ruhsal dinginliği kaybettikten sonra ona tekrardan ulaşabilmek için çabalayan Nıcholai Hell. Erişmek istediği noktayı ”ruhsal dinginlik“ kavramıyla ifade etmek yeterli kalmıyor tıpkı kitabı yorumlamak için hiç bir kelimenin yeterli olamayacağı gibi. Ama biz yine de deneyelim bakalım. 

Kitabın çok farklı bir atmosferi var. Okudukça huzura kavuşuyorsun sanki. Olay örgüsünün içine serpiştirilmiş bazı düşünceler -bence filozofça düşünceler- size bir anda kafanıza balyozla vurulmuş gibi hissettirebilir. Kitabı okurken  bir çok ülke ve  bir çok kültür hakkında çok çarpıcı tespitlerle karşılaşacaksınız. 

Nıcholai Hell Japon kültürüyle büyümüş, mağaracılığa ilgisi olan, bir çok dili konuşabilen paralı bir katil. Hayat onu bu yöne itmiş. Ne kadar farklı gelse de emin olun Nıcholai Hell iyi ki tanışmışım diyeceğiniz bir roman kahramanı. 

Kısaca Şibumi kavramından bahsedecek olursak da “ mükemmel basitlik” diyebiliriz. Her şeyden arındırılmış zamandan arındırılmış en basit güzellik. 

Biraz kalın olmasına rağmen bir çırpıda okuyacağınız bir roman. Sayfalarında kendinizden bir parça hissedebileceğiniz.... 
Son olarak kitaptan beğendiğim bazı kesitleri buraya yazıyorum ve keyifli okumalar diliyorum 

+Hayat mücadelesi uğruna güzelliği feda edersek barbarlar daha şimdiden bizi yenmiş sayılır. 
+ Adaletin yalnızca eşit olanlar arasında eşitlik sağlayacağı gerçeğini göremiyor, herkes arasında eşitlik sağlayabileceği hayaline kapılıyorlardı. 
+ Kendini asla geleceği düşünmemeye alıştırırken, bir yandan da bir geleceğin varlığına inanmayı istiyordu. Çünkü yokluğuna inanırsa yıkıcı bir umutsuzluk içine sürüklenecekti. 
+ İnsanlığın gelişimi dediğimiz komedinin bir aşamasında, huzur ve selametin düzen ve teşkilat tarafından bulunduğu varsayılmış, öyle sanılmıştı. Şimdi yeni öğreniyoruz ki asıl düşman boşluk değil, düzensizlik ve teşkilatmış.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Uzun zaman sonra

-
 🌗 İlk başta her şey çok güzel gelir. Çiçekler açar, kuşlar öter, gökyüzü pırıl  pırıl parıldar. Sonra sis perdesi aralanır, gerçekler gün yüzüne çıkar. Bambaşka bir yöne savrulursun. Her yer kapkaranlık kesilir. Yalnızca tatlı bir tebessümle hatırlarsın eski günleri. Okul çıkışı sahile gidişleri, kaçırılan uçakları ama gülen yüzleri, yeni bir köşe keşfedişin o heyecanını, güneşin her seferinde daha da güzelleşerek batışını, aşk denen o hissi, sabaha kadar süren yurt bahçesi sohbetlerini... O kadar uzak gelir ki insana. Aynı ben değildir sanki o günleri yaşayan. Savrulup dururken böylece anlamsızlığın içinde yine de sarılırsın umuda. Kopuk kopuk kesitler, kopuk kopuk heyecanlar... Yine de oturursun o masaya eski günlerdeki gibi. Lise yıllarındaymışçasına, o umutla oturursun masaya, o günlerdeki gibi sarılırsın kaleme, hayata aşka sevgiye küsmemiş gibi, hiç büyümeyen koca bir çocuk gibi... Donuk donuk her şey ama bir o kadar da umutlu.... ///  01.08.2021 / 22.54
Devamı

13 Ekim 2020 / 19.45

-
Eski yazdığım ufak tefek şeyleri kurcalarken buldum bu satırları ve kendi yazdığı hiç bir şeyi -istisnaları var- beğenmeyen ben bu satırları sevdim ve naçizane sizlerle paylaşmak istedim. Bir anda estiler bana işte:) Tarih Ekim 2020, üzerinden 2 ay geçmiş ama ben şu an sanki 2 yıl sonraki Rabia’yım. Belli ki zaman bu süreçte beni duygusal manada bir değil birkaç üst levele taşımış. Her neyse, iyi geceler diliyorum hepinize. Dışarda yağmur yağıyor mis gibi bir dakika da olsa balkonunuza çıkın ya da pencereyi açın ve dinleyin damlaları, gökyüzüne bakın. Her ne kadar şehrin isinden tek bir yıldız dahi gözükmese de. Açın bir şarkı ve kendiniz için dinleyin. Bu denli yorucu günün sonunda şunu diyebiliyorum zira şu an : Günün adı yaşamın anlamı var mı yok mu değildi günün adı hayat her şeye rağmen yaşamaya değerdi. Uzunca konuştum yine, bu satırları hala okuyorsanız - ki 3 bilemedim 5 kişi eminim- bir iç dökme seansına şahit olmuş bulunmaktasınız. Velhasıl aşağıdaki eskiden kalma bu satırlar...
Devamı

25 Mart 2021 / 01.24

-
  Saat bir buçuk  Gecenin bir buçuğu  Ruhumu en karanlık güçlerin ele geçirmeye başladığı saatler var ya  O saatler bu saatler işte  Bense bugün  Bir zafer kazanmış kumandan gibi  Kale kapısından içeri giren bir kumandan gibi  Aydınlanmış bir benle karşılıyorum karanlığı  Arkamda kalanlara bakıyorum  Yüreğimde yaşattığım duygulara  anlara  hislere  Sanki bana ait değillermiş gibi  Ben o anki ben değil de  Her şeyin arkasındaki gerçekliği keşfeden ben gibi  Bir hamam böceği gibi yapıştığım yatağımdan kalkıyorum ve  Gecenin ayazına atıyorum adımımı  Uğuldayan bu rüzgarla  Ellerim donarak  İzliyorum bozkırı  Dün gece kavga ettiğim şehrin bozkırını  Tek bir hayat belirtisi göstermediği için  Dünyadaki bir başınalığımı bana haykırdığı için  Yumruk yumruğa kavga ettiğim şehir  Sessizce bağırıp çağırdığım o sokak lambaları  Onları izliyorum  bu gece de  Ba...
Devamı