22.03.2020 | 23.19

-


Sanki bir mutfağa beni hapsettiler de yığınların arasında kalakaldım. Yemek yapmayı bilir misin diye sormadılar hiç kapıyı kilitleyiverdiler. Mahsur kaldığım bu mutfakta yemek yapmam gerektiğini biliyorum elbet ama bunu bilmek fayda sağlamıyor. Kafam darmaduman. Hangi malzemeyi aklımdan geçirsem tavan yarılıyor, ordan beynime doğru düşüyor ıspanaklar pırasalar. Bu seramoni tamamlanınca  tavan yeniden eski haline dönüyor ve ben onlarca anlamsız eşyanın  arasında kalakalıyorum. Biraz kendi kendimi kemiriyorum sonra harekete geçiyorum elmaları soyuyorum, ocağa koyuyorum, pişiriyorum. Pişmesi gerekli işe yaraması için diye düşünüyorum. Neden pişmesi gerekli acaba ? Bir taraftan da  havuçları parçalayıp ayırıyorum bir köşeye. Sebzeler buraya meyveler şuraya! Güya düzen kuruyorum. Ama aklım yerinde durmuyor ki hiç tavan yarılmasın yeni bir şeyler fırlatmasınlar bana doğru. 
Ah o kafa yok mu ah! 
Ortaya dünyada daha önce görülmemiş “ şefin özel tarifi “ dedikleri bir yemek çıkacak mı acaba ? Ya da benim bir yemek  yapmam şart mı yalnızca elmaları pişirsem yeterli olmaz mı ? Ya da aşçı mıyım değil miyim ? Bu delice sorular bir başıma olduğum o mutfakta beni yalnız bırakmıyor. Aklımdaki sorular sanki somutlaşıyor da tavandan dökülüyor üzerime. Sağım solum pırasa, kereviz, ıspanak, avakado , mandalina... Aklıma ne gelirse işte. Bak şu an anda Ejder meyvesi deyiverdi içimdeki o susmayan açlık. Görmedim hiç , bilmem de ama konuştu maalesef o ses  ve tavan yarıldı bile. Ve de düzenlemeye çalıştığım mutfağım saniyeler içinde karman çorman oldu. Hiç bir zaman tam olarak düzenlenemeyecek karışıklık ve ben başbaşayız. 
En iyisi ben burda laf ebeliği yapacağıma fasulyeler filizlenip  kocaman dallarıyla beni boğmaya kalkışmadan ateşi yakıp pişireyim onları. 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Uzun zaman sonra

-
 🌗 İlk başta her şey çok güzel gelir. Çiçekler açar, kuşlar öter, gökyüzü pırıl  pırıl parıldar. Sonra sis perdesi aralanır, gerçekler gün yüzüne çıkar. Bambaşka bir yöne savrulursun. Her yer kapkaranlık kesilir. Yalnızca tatlı bir tebessümle hatırlarsın eski günleri. Okul çıkışı sahile gidişleri, kaçırılan uçakları ama gülen yüzleri, yeni bir köşe keşfedişin o heyecanını, güneşin her seferinde daha da güzelleşerek batışını, aşk denen o hissi, sabaha kadar süren yurt bahçesi sohbetlerini... O kadar uzak gelir ki insana. Aynı ben değildir sanki o günleri yaşayan. Savrulup dururken böylece anlamsızlığın içinde yine de sarılırsın umuda. Kopuk kopuk kesitler, kopuk kopuk heyecanlar... Yine de oturursun o masaya eski günlerdeki gibi. Lise yıllarındaymışçasına, o umutla oturursun masaya, o günlerdeki gibi sarılırsın kaleme, hayata aşka sevgiye küsmemiş gibi, hiç büyümeyen koca bir çocuk gibi... Donuk donuk her şey ama bir o kadar da umutlu.... ///  01.08.2021 / 22.54
Devamı

13 Ekim 2020 / 19.45

-
Eski yazdığım ufak tefek şeyleri kurcalarken buldum bu satırları ve kendi yazdığı hiç bir şeyi -istisnaları var- beğenmeyen ben bu satırları sevdim ve naçizane sizlerle paylaşmak istedim. Bir anda estiler bana işte:) Tarih Ekim 2020, üzerinden 2 ay geçmiş ama ben şu an sanki 2 yıl sonraki Rabia’yım. Belli ki zaman bu süreçte beni duygusal manada bir değil birkaç üst levele taşımış. Her neyse, iyi geceler diliyorum hepinize. Dışarda yağmur yağıyor mis gibi bir dakika da olsa balkonunuza çıkın ya da pencereyi açın ve dinleyin damlaları, gökyüzüne bakın. Her ne kadar şehrin isinden tek bir yıldız dahi gözükmese de. Açın bir şarkı ve kendiniz için dinleyin. Bu denli yorucu günün sonunda şunu diyebiliyorum zira şu an : Günün adı yaşamın anlamı var mı yok mu değildi günün adı hayat her şeye rağmen yaşamaya değerdi. Uzunca konuştum yine, bu satırları hala okuyorsanız - ki 3 bilemedim 5 kişi eminim- bir iç dökme seansına şahit olmuş bulunmaktasınız. Velhasıl aşağıdaki eskiden kalma bu satırlar...
Devamı

25 Mart 2021 / 01.24

-
  Saat bir buçuk  Gecenin bir buçuğu  Ruhumu en karanlık güçlerin ele geçirmeye başladığı saatler var ya  O saatler bu saatler işte  Bense bugün  Bir zafer kazanmış kumandan gibi  Kale kapısından içeri giren bir kumandan gibi  Aydınlanmış bir benle karşılıyorum karanlığı  Arkamda kalanlara bakıyorum  Yüreğimde yaşattığım duygulara  anlara  hislere  Sanki bana ait değillermiş gibi  Ben o anki ben değil de  Her şeyin arkasındaki gerçekliği keşfeden ben gibi  Bir hamam böceği gibi yapıştığım yatağımdan kalkıyorum ve  Gecenin ayazına atıyorum adımımı  Uğuldayan bu rüzgarla  Ellerim donarak  İzliyorum bozkırı  Dün gece kavga ettiğim şehrin bozkırını  Tek bir hayat belirtisi göstermediği için  Dünyadaki bir başınalığımı bana haykırdığı için  Yumruk yumruğa kavga ettiğim şehir  Sessizce bağırıp çağırdığım o sokak lambaları  Onları izliyorum  bu gece de  Ba...
Devamı